Submitted by: De BuitenlandBeurs

Gap year in het buitenland (Australië)

Naam: Bo Vercruyssen
Leeftijd: 23 jaar
Komt uit: Brakel
Bestemming: met een working holiday visum naar Australië
Bijzonder: Reist al twee jaar de wereld over, eerst voor haar studie naar Engeland, daarna voor werk naar Italië en nu: Australië. 

Waarheen je ook gaat, je voelt je overal wel thuis

Bo Vercruyssen (23) is een echte globetrotter geworden. Twee jaar geleden vertrok ze op uitwisseling naar Engeland en sindsdien heeft ze nog maar weinig tijd in België doorgebracht. “Na alles wat ik gezien heb, is België voor mij geen optie meer.”

Bo Vercruyssen zit er ontspannen bij. Ze zwaait heen en weer in haar hangmat, op de veranda van haar hostel in Broome, Australië. Morgen vertrekt ze op een roadtrip naar Perth. De 23-jarige, afkomstig uit Brakel, vertelt via Skype over haar plannen. Sinds ze in 2015 een half jaar in Engeland woonde voor haar studie, wil ze niets liever dan nog meer van de wereld zien. “Er is geen excuus om het niet te doen. En je hebt er echt niet veel geld voor nodig.”

Twee jaar geleden zwaaide Bo voor het eerst voor langere tijd haar familie en vrienden vaarwel. Ze ging een semester met een Erasmusbeurs op uitwisseling naar Loughborough, op een uurtje afstand van Nottingham. Ze woonde er op de campus van de universiteit. “Je hele leven speelt zich daar af”, vertelt Bo. “Wonen, studeren, eten, uitgaan, fitness. Het was een unieke ervaring, maar soms ook wel wat beperkt hoor, het kon er wel eens saai zijn.” Op de campus trok Bo veel op met andere Erasmusstudenten. “Dat was een toffe bende, we kenden elkaar allemaal.”

In de weekenden en vakanties trok ze eropuit naar andere Engelse steden als Nottingham, Birmingham en Liverpool. Ze leerde Engeland beter kennen en haar Engels ging met sprongen vooruit. Aan de Loughborough University volgde ze vakken over gender en psychologie, stereotypering en documentaires. In de klas ging het er wel wat anders aan toe dan thuis in Gent, de professoren kenden haar bijvoorbeeld allemaal bij naam. “Het onderwijs was veel persoonlijker dat ik gewend was. Dat was wel goed, want je let dan beter op in de les.” 

Haar studie was dus interessant, maar het was Bo misschien nog wel meer om de buitenlandervaring te doen. “Het was voor mij een springplank naar meer.” Na afloop van haar verblijf in Engeland wist ze: “waarheen je ook gaat, je maakt overal wel vrienden, je voelt je overal wel thuis.”

Van hostel tot au-pair

Na haar afstuderen in Gent wilde Bo eerst een warmer oord opzoeken. Ze vertrok naar Italië, waar ze via de website workaway.info twee adresjes vond waar ze in ruil voor een paar uur werk per dag ook kost en inwoning kreeg. In Padua ging ze aan de slag als au-pair van twee kinderen van 4 en 8 jaar. “Erg leuk, maar ook heel vermoeiend, de hele dag die kinderen om je heen”, geeft ze toe. Daarna werkte ze in een hostel in badplaats Rimini. “Daar hoefde ik niet meer te doen dan een beetje schoonmaken en het ontbijt verzorgen. Dus dat was chill.”

Eenmaal weer thuis uit Italië in juli vorig jaar wilde ze maar één ding: zo snel mogelijk verder sparen om weer naar het buitenland te gaan. Ze werkte een paar maanden in de Ikea, en stapte weer op het vliegtuig. De nieuwe bestemming: Australië. Ze koos voor het continent down under omdat er de mogelijkheid is om een Working Holiday Visum aan te vragen. Dat kan bijvoorbeeld niet in Amerika, vertelt ze. Met zo’n visum kan je in Australië als backpacker wat geld verdienen voor je reis, de locals leren kennen en er ook nog eens een paar maanden op uit trekken. 

Bo reisde eerst een paar maanden rond en vond toen een baantje in de kleine plaats Normanton. Ze werkte er in het huis van de eigenaar van een transportbedrijf en zijn zoon. “Er was geen vrouw meer in huis, dus ze hadden iemand nodig om het een beetje goede banen te leiden”, vertelt Bo. “Ik heb het er goed gehad, het waren lieve mensen en ik kreeg kost en inwoning plus een mooi loon erbij dus ik had niets te klagen.” 

Ze woonde vijf maanden lang op het Australische platteland en voelde zich helemaal thuis in de country-stijl achtige cultuur. Saai? Helemaal niet, zegt ze. “Ik heb er in vijf maanden tijd al zoveel meer geleerd, dan in vier jaar op de universiteit. Je verplaatst je in andere cultuur, de taal, de geschiedenis van de nieuwe plaatsen waar je komt. Die dingen die je meemaakt leer je niet door te studeren.”

Eenzaam, of toch niet? 

En met nieuwe centen op zak is Bo nu van plan om tot en met december weer van de Australische outback te gaan genieten. Ze heeft inmiddels zelfs een auto gekocht. Hoe is het voor haar om alleen rond te rijden? “Ik moet zeggen, ik ben niet zoveel alleen”, zegt ze. “Ik ontmoet meestal wel iemand die meereist. Soms ben je even alleen als je ergens nieuw toekomt, maar dan ontmoet je snel mensen. En ik heb goed contact met thuis. Mijn moeder stuurt me iedere dag een berichtje, of ik nog leef. Ze maken zich veel te veel zorgen thuis.”

Het einde aan het reizende bestaan is wat Bo betreft nog niet in zicht. Vroeger maakte ze zich daar nog wel druk over, of ze niet moest gaan settelen. “Maar ik ben daar nu overheen”, zegt ze. “Die druk die ik mezelf vroeger oplegde is er niet meer. Waarom zou ik settelen als ik me nu amuseer?” Voorlopig ziet ze zich nog niet in België gaan wonen, vertelt ze. “Na alles wat ik gezien heb, is dat voor mij geen optie meer. Maar je weet nooit hoe het loopt. Voorlopig zal het nog even zo reizen zijn.”

Bekijk de andere blogs Scoor je gratis e-ticket

gap year gap year buitenland gap year australië working holiday australië

Add new comment